„Dhe ne shpresonim…“ (Lk 24,21)
Të dashur motra dhe vëllezër,
në dhomën e ngrënies së Seminarit Teologjik Gjon Pal II në Rijekë ka një triptik që rrëfen përvojën e dy apostujve në rrugën për në Emmaus (Lk 24,13-35). Imazhi i parë tregon apostuj të hutuar, të frikësuar dhe të trishtuar që shkojnë nga Jeruzalemi në Emaus pas përvojës së së Premtes së Madhe dhe nuk kuptojnë asgjë. Në imazhin e dytë, momenti qendror i takimit të tyre me Jezusin e ringjallur është kur sytë e tyre u hapën, zemrat e tyre u vunë flakën dhe arsyeja e tyre u ndriçua dhe gjithçka u bë e qartë për ta. Në imazhin e tretë, ne mund të shohim kthimin e tyre të gëzueshëm në Jeruzalem për të ndarë përvojën e tyre me vëllezërit dhe motrat e tyre dhe për të shpallur Ungjillin – ringjalljen e Jezusit. Arqipeshkvi tashmë në penzion Ivan (përkthyesi Devčić) shpjegonte rregullisht se ky imazh përfaqësonte ndryshimin që duhet të ndodhte gjatë qëndrimit dhe jetës së tij në seminar.
Pajtohem me të, por këtë mendim e zbatoj edhe për të gjithë ne që në këtë Vit të Shenjtë 2025 dhe vitin jubilar të Kryedioqezës sonë të Rijekës, me hirin e Zotit, përfunduam pelegrinazhin tonë të Kreshmës dhe filluam kremtimin e gëzueshëm të Pashkëve si „pelegrinë shprese„. Ne jetojmë në kohë sfiduese. Fjalët e apostujve të Emausit shpesh mund të jenë tonat: „Dhe ne shpresuam…“ (Lk 24,21). Sa nga ata që ecin sot, secili drejt „Emaus“ të tij, janë të zhgënjyer dhe të humbur? Të rinjtë nuk shohin të ardhme, familjet shtypen nga shqetësimet, të sëmurët vuajnë në vetmi… Krishti i Ringjallur gjithashtu vjen tek ata – por përmes nesh! Kjo është arsyeja pse është e nevojshme që ne ta takojmë atë së pari. Ai dëshiron të ringjallë besimin tonë dhe të na rikthejë shpresën, në mënyrë që me dashurinë me të cilën na do dhe me të cilën i do të gjithë njerëzit, të na dërgojë t’u shërbejmë atyre me dashuri. Një shembull për ne janë dy dishepujt në rrugë dhe çfarë u bëri atyre takimi me Jezusin e ringjallur.
Akoma më shumë, një shembull për ne është vetë Jezusi, i cili, në bazë të këtij rrëfimi, tregon qartë se edhe kur është më e vështirë për ne, ne nuk jemi vetëm, se edhe atëherë – ose veçanërisht atëherë – Ai është me ne në Fjalën e Tij, në sakramente, veçanërisht në Eukaristi, në Kishë – e cila është konkretizuar për ne në këtë rajon në Kryedioqezë tonë të Rijekës – detyra e të cilit është të vazhdojë misionin e Tij në fuqinë e Shpirtit të Shenjtë kudo që dy ose tre janë mbledhur në emrin e Tij. Ashtu si dy apostujt në rrugën për në Emaus, ashtu edhe Jezusi na rikthen shpresën. Dhe ne jemi të thirrur ta përhapim këtë Lajm të Mirë shprese kudo në botë, ku shpresat njerëzore marrin fund, në mënyrë që në çdo vend të ketë një takim me atë shpresë të sjellë Zoti i Ringjallur. Le të lejojmë që Jezusi i ringjallur të mbushë shpresat tona njerëzore dhe kalimtare, tokësore dhe të brishta me një shpresë të re, një shpresë që nuk ndalet në varr, por i jep vdekjes një perspektivë të re.
Kjo perspektivë e re është shpresa e ringjalljes, ajo e Jezusit, në të cilën ne besojmë si të krishterë, dhe bashkë me të, të cilën shpresojmë si të krishterë. Shpresa e Pashkëve nuk ndryshon realitetin, por na ndryshon. Na mundëson të mos jemi më thjesht dëgjues pasivë, por edhe të bëhemi pjesëmarrës aktivë në krijimin e një bote të re dhe një njeri të ri në harmoni me Jezusin e ringjallur. Kjo është shpresa e Mbretërisë së Hyjit për të cilën lutemi në çdo Ati ynë. Ajo ndez zemrat tona, zgjon besimin tonë dhe na mundëson të përshtatemi me vullnetin e Hyjit, të dalim nga mbyllja në vorbullën e pashpresës sonë dhe të kthehemi me një dashuri të zgjuar për të tjerët, të cilët nuk janë armiqtë dhe konkurrentët tanë, por motra dhe vëllezër. Na mundëson të ecim së bashku me shpresë, „dorë për dore, pa shtyrë dhe shkelur (…), pa kultivuar zilinë dhe hipokrizinë, pa lejuar askënd të mbetet pas ose të ndihet i përjashtuar“ (Papa Françesku, Mesazhi për Kreshmën 2025. „Le të ecim me shpresë“). Shpresa e Pashkëve nuk është thjesht një ndjenjë – ajo ndryshon jetën tonë!
Kjo shpresë na ndryshoftë të gjithëve këtë Pashkë. Na inkurajoni të duam më shumë njëri-tjetrin, t’i shërbejmë njëri-tjetrit dhe t’u sjellim shpresë atyre që nuk kanë shpresë.
Krishti – shpresa jonë është ringjallur! Ai e ka mposhtur vdekjen! Në fitoren e tij është fitorja jonë. Dhe ne do të ringjallemi me të!
Gëzuar dhe të bekuar Pashkët!
+ Mate Uzinić, arqipeshkëv
___
Burimi i Lajmit: https://www.ri-nadbiskupija.hr/2025/uskrs-2025/